Kapperspraat: Sirene

"Ach, wat een lief beessie."
"Ja, leuk hè", zei ik.
De hond in kwestie had haar koppie zachtjes op de knie van mijn klant gelegd en keek hem met grote ogen vragend aan.
"Nu is het wel de bedoeling dat je haar aanhaalt", zei ik.
Hij begon mijn hond te aaien. "Wat is het er voor één?"
"Een hond", zei ik.
"Ja gek, dat zie ik ook wel. Wat voor ras bedoel ik."
"Een Roemeense zakkenroller."
"Pardon?"
"Ja deze is afkomstig uit de straten van Roemenië, een zogenaamde straathond."
"En die heb je meegenomen van vakantie, of zo?"
"Hallo, wat denk je zelf?" Zie je mij al op vakantie gaan naar Roemenië?"
"Nee dat niet."
"Ze is gevonden op een vuilnisbelt en via een stichting bij ons terechtgekomen."
"Joh wat goed man. Je geeft zo'n beest dan toch een beter leven."
"O", zei ik opeens. "Nu moet je eens even goed opletten." Ik hoorde in de verte een politiewagen aankomen met toeters en bellen. Mijn hond spoedde zich naar het raam en stond met gespitste oren te luisteren. Plotseling legde ze haar hoofd in de nek en begon gelijk een wolf heel hard te huilen.
"Jemig, wat is dat dan?" riep mijn klant lachend uit.
"Luchtalarm", riep ik boven het geloei van de hond uit.
"Waarom doet ie dat?"
"Ik denk dat het een soort waarschuwingsprotocol is. Komt toch uit het criminele circuit hè. Zo waarschuwen de zakkenrollers elkaar. Denk ik."
"Haha geweldig dit."
"Ja ik zit te denken om haar te verhuren in het kader van de milieueisen."
"Hoezo?"
"Nou elke eerste maandag van de maand om 12.00 uur klinken er toch altijd sirenes?"
"Ja, en?"
"Dat kost toch energie. Stroom en zo."
"Zal toch wel meevallen."
"Nee, nee. Klimaatsverandering is een serieuze zaak. Dus als ik daar wat aan kan bijdragen, zal ik dat zeker doen."
"Maar jij doet toch helemaal niks?"
"Nee, maar mijn hond wel. Lekker CO2 neutraal loeien. Mooi toch?"