• Robert Joore

Kapperspraat | Cultuurverschil

"Zo, jij bent bruin."

"Ja ik ben even een weekje weggeweest op vakantie", antwoorde ik.

"Waar was je?"

"Wij waren in Egypte."

"En?"

"Prachtig! Hoewel, veel zand."

"Ja strooien kunnen ze daar wel."

"Maar de Rode Zee, is werkelijk fenomenaal. Alsof je in een groot aquarium zwemt."

"Schijnt echt mooi te zijn." zei mijn klant instemmend. "Maar ik hou niet zo van de mentaliteit in dat soort landen."

"Hoe bedoel je?", vroeg ik.

"Ze kunnen zo opdringerig zijn. Ze willen echt iets aan je verkopen, bijna ten koste van alles."

"Ja, assertiviteitscursussen hoef je daar niet te geven."

"Maar had jij daar geen last van dan?"

"Ik heb wel geleerd daar mee om te gaan. Maar toen ik voor het eerst daar mee te maken had, ging het nog niet zo soepel."

"Niet?"

"Ik was jaren terug voor het eerst in Tunesië."

"Daar komt je vrouw toch vandaan?"

"Precies. Dus bij ons eerste bezoek aan dat land hebben we aardig wat gereisd om zo veel mogelijk te zien. Zo kwamen we ook in Kairouan terecht. We hadden nog niet geparkeerd of er kwam iemand spontaan zijn diensten als stadsgids aanbieden. Vond ik wel handig, want ik kende heg noch steg. Maar voor ik het wist had hij ons binnen geloosd bij een tapijten fabrikant. Hup, in een grote kamer, kopje thee erbij en de tapijten werden vakkundig tentoongespreid."

"Echt?"

"Zeker, en toen had ik schijnbaar opeens een tapijt gekocht. Ik heb geen geld, zei ik. Maakt niet uit, je kunt het over maken. Ik kan het niet meenemen. Maakt niet uit, we sturen het op. Ik kon geen enkel argument verzinnen om geen tapijt te kopen."

"En toen?"

"Ben ik zo ontzettend boos geworden. Ik heb de hele boel bij elkaar gescholden, gewoon in het Nederlands."

"En dat werkt?"

"Ja, stonden zo buiten. Ben alleen uren bezig geweest om mijn vrouw te overtuigen dat ik normaal gesproken niet zo ben."