• Robert Joore

KAPPERSPRAAT | Fan

Als ervaringsdeskundige kan ik enorm genieten van het televisieprogramma De Luizenmoeder (NPO3, red.). Het feest der herkenning.

De dinsdag na de eerste uitzending werd ik door mijn collega geattendeerd op deze comedy. Zij weet als geen ander dat ook ik behept ben met een pittige dosis foute humor. Na enige toelichting was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Via uitzending gemist hoef je niks meer te missen. Prachtig die technische vooruitgang.

Gelukkig was er niemand in mijn directe omgeving toen ik de eerste aflevering bekeek. Ik kan niet anders dan concluderen dat het programma er een fan bij heeft gekregen. Naar blijkt ben ik niet de enige. Zo'n 3 miljoen kijkers zitten tegenwoordig op de zondag avond gedwee voor de buis.

En reken maar dat het fout is. Rassendiscriminatie, seksisme, homofobie en rolpatroonbevestiging. Werkelijk alles zit er in om ongegeneerd te genieten. Ja, ik houd ervan.

Juist in deze tijd van hoge mate van lichtgeraaktheid en het constant lopen op eieren, om maar vooral niemand te kwetsen, gaan deze programmamakers er vol met gestrekt been in.

Zeer benieuwd wat Sylvana ervan vindt.

Nu ben ik ook in het bezit van een drietal kinderen waarvan de jongste dit jaar voor het eerst op een nieuwe basisschool zit.

Bij De luizenmoeder werd de nieuwkomer aangesproken over het feit dat er in de nieuwsbrief stond dat ze niet met de fiets op het schoolplein mocht komen terwijl ze pontificaal met de fiets op het schoolplein stond.

Lekker ongemakkelijk.

Op maandag haal ik meestal de jongste van school, lopend met de hond. Prompt werd ik er op aangesproken dat je niet met de hond op het schoolplein mocht komen.

Stond in de nieuwsbrief. Daar sta je dan, met je hond. Want klaarblijkelijk ben je een volstrekt ongeïnteresseerde ouder die de nieuwsbrieven niet leest. Lekker ongemakkelijk.

Ben Perdaan